αγάπημα (ουσ. ουδ.) αγάπημα [aˈɣapima] Αραβαν., Γούρδ., Ουλαγ., Φλογ.

Αραβανί, Γούρδονος, Ουλαγάτς, Φλογητά

’γάπημα [ˈɣapima] Μισθ.

Μισθί

αγάπεμα [aˈɣapema] Αξ.

Αξός

Μεταγν. ουσ. ἀγάπημα = αγαπητό πρόσωπο.

1. Η αγάπη ως συναίσθημα που χαρακτηρίζεται από στοργή, τρυφερότητα, αφοσίωση σε κάποιον ή κάτι ό.π.τ.

ό.π.τ.

: Το σο το αγάπημα εξεύρω το (Την ξέρω την δική σου την αγάπη) Αραβαν.

Αραβανί

-Φωστ.-Κεσ.

Φωστέρης/Κεσίσογλου 1960

Μικρό φσ̑αγιού ντο αγάπημα καλό νίσκεται (Του μικρού παιδιού η αγάπη καλή γίνεται˙Το μικρό παιδί αγαπιέται) Ουλαγ.

Ουλαγάτς

-Κεσ.

Κεσίσογλου 1951

Πβ. ομασία

2. Έρωτας Αξ., Μισθ.

Αξός, Μισθί

: Ούτσ̑α αγάπεμα ντεν έντραντ’σα (Τέτοια αγάπη δεν ξαναείδα) Αξ.

Αξός

-Μαυρ.-Κεσ.

Μαυροχαλυβίδης/Κεσίσογλου 1960

Συνών. αγάπη :1, σεβντάς