ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ TΩΝ ΙΔΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ

Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω

πλακόνι ( ουσ. ουδ. ) πλακόνι [plaˈkoni] Μισθ. πλακόν' [plaˈkon] Αξ., Αραβαν., Αραβ., Γούρδ., Μαλακ., Σίλατ., Τελμ., Τροχ. Πληθ. πλακόνια [plaˈkoɲa] Αξ., Μαλακ., Φερτάκ. ...

πλακούδα (ουσ. θηλ.) Πληθ. φκακούδες [fkaˈkuðes] Φάρασ. Από το αρχ. ουσ. πλακοῦς = α) άρτος β) σπόρος της μολόχας, με τροπή [pl] > [fk] (βλ. Dawkins 1916: 158- 159 και Ανδριώτης 1948: 31).

1. Πίτα Φάρασ. : Νόμας φκακούδες να φάμε (Δώσ' μας να φάμε πίτες) Φάρασ. -Dawk.

2. Στραγάλι Φάρασ. : Μο τα παράδε παίρκε φκακούδες (με τα χρήματα αγόραζε στραγάλια) Φάρασ. -ΚΜΣ-Θεοδ. Συνών. καβουρμάς, λεμπλεμπί

πλάκουτσα ( ουσ. θηλ. ) ...