άθος (ουσ. αρσ.) άθος [ˈaθos] Ανακ., Ποτάμ., Σίλατ., Σίλ., Σινασσ., Φάρασ., Φλογ.

Ανακού, Ποτάμια, Σίλατα, Σίλλη, Σινασσός, Φάρασα, Φλογητά

άθους [ˈaθus] Δίλ., Μαλακ.

Δίλα, Μαλακοπή

άιθος [ˈaiθοs] Φκόσ.

Φκόσι

Από το αρχ. ουσ. ἄνθος. Ο τύπ. ἄθος ήδη μεσν.

1. Η λιπώδης ουσία στην επιφάνεια γάλακτος που βράζει, ανθόγαλο, καϊμάκι ό.π.τ.

ό.π.τ.

: Για το άθος βράισ̑καν το κάλα (Για το ανθόγαλο έβραζαν το γάλα) Φλογ.

Φλογητά

-ΙΛΝΕ 812

Κωστάκης 1962

Παίρισ̑καμ' τα φαγιά μας, αβγά, άθους, ψήνισ̑καμ' και αρνιά (Παίρναμε τα φαγιά μας, αβγά, καϊμάκι, ψήναμε και αρνιά) Δίλ.

Δίλα

-ΙΛΝΕ 887

Κωστάκης 1967

Συνών. καϊμάκι :1, καρακίτσα, πρόσωπο, τσίπα

2. Ευωδιά, μοσχοβολιά Φάρασ., Φκόσ.

Φάρασα, Φκόσι

: || Φρ. Ηύρες καό τσ̑ιτσ̑άκι να πάρειζ άθος (Βρήκες καλό λουλούδι να πάρεις μοσχοβολιά˙ειρωνικώς σε όποιους περίμεναν να πάρουν κάτι καλό από κάποιον που δεν θέλει να τους δώσει) Φάρασ.

Φάρασα

-Λουκ.Λουκ.

Λουκόπουλος/Λουκάτος 1951

Αντίθ βρώμημα, βρώμος, πάταγμα