ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ TΩΝ ΙΔΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ

Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω

σφίγγω ( ρ. ) σφίγγου [ˈsfiŋgu] Μισθ. φσίνgω [ˈfsiŋgo] Φάρασ. σίγνω [ˈsiɣno] Ανακ., Τελμ. σίν-νω [ˈsinno] Φάρασ. σίν-νου [ˈsinnu] Κίσκ. Αόρ. έφσινξα [ˈefsiŋksa] Κίσκ., Φάρασ. Προστ. σινκ [siŋk] Κίσκ., Φάρασ. ...

σφονδύλι (ουσ.) σφονδύλι [sfonˈðili] Φερτάκ. σφονdύλ’ [sfonˈdil] Φερτάκ. σονdύλι [sonˈdili] Σινασσ. φοντζ̑ύλ’ [fonˈdʒil] Αραβαν., Γούρδ. Από το μεσν. ουσ. σφονδύλιν ή σφοντύλιν, το οπ. από το αρχ. ουσ. σφονδύλιον, υποκορ. του σφόνδυλος = τραχηλικός σπόνδυλος.

1. Αυχένας Γούρδ., Φερτάκ. Συνών. γούβα, γουντούφα, συνξύνα, σφόνδυλος

2. Σφοντύλι, το στρογγυλό και βαρύ σώμα το οποίο στερεώνεται στη βάση του αδραχτιού, για να διευκολύνει την περιστροφή του νήματος Αραβαν., Γούρδ., Σινασσ. Συνών. κλωθάρα, σφόνδυλος

σφόνδυλος ( ουσ. ) σφόνdυλο [ˈsfondilo] Φερτάκ. σφόντζ̑υλος [ˈsfondʒilos] Τελμ. φσόνdυος [ˈfsondios] Φάρασ. φσόνdυο [ˈfsondio] Φάρασ. σόνdυλος [ˈsondilos] Αξ., Σινασσ., Φλογ. σόνdυλο [ˈsondilo] Ανακ., Αξ., Σίλατ., Τσαρικ. σόνdυλου [ˈsondilu] Μαλακ., Μισθ. σόντζ̑υλος [ˈsondʒilos] Τελμ. σόνdελο [ˈsondelo] Σίλατ. φόντζ̑υλο [ˈfondʒilo] Αραβαν. ...