ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ TΩΝ ΙΔΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ

Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω

συννύφισσα ( ουσ. θηλ. ) συννύφ'σσα [siˈnifsa] Γούρδ., Μισθ., Ουλαγ., Σεμέντρ., Σίλ., Σινασσ., Τσαρικ. σ̑υννύφ'σσα [ʃiˈnifsa] Ανακ., Αξ., Αραβαν., Γούρδ., Μαλακ., Σίλ., Τσουχούρ., Φλογ. συννύφτσα [siˈniftsa] Τελμ., Φάρασ. ...

συνξύνα (ουσ.) σϋξΰνι [syˈksyni] Αραβαν. σϋνξ̑ύνα [synˈkʃina] Δίλ. σϋνσΰνα [synˈsyna] Μαλακ. Από το τουρκ. ουσ. süksün = σβέρκος, όπου και διαλεκτ. τύπ. sünsün. Οι τύπ. με αρκτ. ν- με αποβ. της αρκτ. συλλ. λόγω επανανάλυσής της ως πρόθ. εις.

1. Αυχένας, σβέρκος ό.π.τ. : || Φρ. Σϋνσΰνα τ' μύρ'σιν πιλέφ' (Ο σβέρκος του μύρισε πιλάφι˙είναι ετοιμοθάνατος) Μαλακ. -Τζιούτζ. Συνών. γούβα, γουντούφα, κέρκελα, σφονδύλι, σφόνδυλος, νεξέ :1

2. Λαιμός Μισθ. : Αψ̑ίσκα αράπης έπιασεν ντο ασ’ το σϋξΰνι (αμέσως ο αράπης τον έπιασε από τον λαιμό) Αραβαν. -Φωστ.-Κεσ. Συνών. γαργαράς, γκιρτλάκι, γουργούρι, λάραγγο, μπογάζι, νεξέ :2

συνόδι ( ουσ. ουδ. ) σ̑υνόι [ʃiˈnoi] Αξ. ...