σιτσιρατίζω (ρ.) σιτσιραdίζω [sɯtsɯraˈdɯzo] Αξ.

Αξός

σιτσ̑ιρατίζω [sitʃiraˈtizo] Μαλακ., Φάρασ.

Μαλακοπή, Φάρασα

σιτσιραdού [sɯtsɯraˈdu] Ουλαγ.

Ουλαγάτς

σιτσ̑ιρατώ [sitʃiraˈto] Σινασσ., Φάρασ., Φλογ.

Σινασσός, Φάρασα, Φλογητά

σιτ͑σ̑ιρατώου [sitʰʃiraˈtou] Φάρασ.

Φάρασα

τσιρατίζω [tsiraˈtizo] Σινασσ.

Σινασσός

τσιραΐζω [tsira'izo] Μισθ.

Μισθί

Αόρ. σιτσ̑ιράτ’σα [sitʃiˈratsa] Μαλακ., Φερτάκ.

Μαλακοπή, Φερτάκαινα

σιτσ̑ιράσα [sitʃiˈrasa] Τελμ.

Τελμησσός

σιτσ̑ιράισα [sitʃiˈraisa] Σίλ.

Σίλλη

Από το αόρ. sıçradı του τουρκ. ρ. sıçramak = εκτινάσσομαι, τινάζομαι, όπου και διαλεκτ. τύπ. sıçıramak. Πβ. και sıçratmak = πιτσιλίζω.

1. Για υγρό, εκτοξεύομαι σε μορφή σταγόνας, πιτσιλίζω Ουλαγ., Φάρασ.

Ουλαγάτς, Φάρασα

: Ντο λερό σιτσιραdά (Το νερό εκτοξεύεται σε μορφή σταγόνας) Ουλαγ.

Ουλαγάτς

-Κεσ.

Κεσίσογλου 1951

2. Πηδώ προς τα πάνω, τινάζομαι, πετιέμαι ό.π.τ.

ό.π.τ.

: Και μί το πέρνανεν, σιτσ̑ιράσεν σου qοτζ̑ά qαριδιού σο παράφτερο ένα γιουνgά (Και καθώς περνούσε, ένα πελεκούδι πετάχτηκε μέσα στην φούστα της γριάς γυναίκας) Τελμ.

Τελμησσός

-Dawk.

Dawkins 1916

Πατισ̑άχου ντο κορίσ̑’ έβηχσε, και το μο̈χΰρ άπ’ το στόμα τ’ σιτσ̑ιράτ’σε (Η κόρητου βασιλιά έβηξε και το δαχτυλίδι με το σφραγιδόλιθο πετάχτηκε από το στόμα της) Φερτάκ.

Φερτάκαινα

-Dawk.

Dawkins 1916

Το λαχτόρι […] στέρου σιτσιράτσεν σ’ απού τη χαραή (Ο κόκορας ύστερα πήδηξε στη μούρη της αλεπούς) Φάρασ.

Φάρασα

-Παπαδ.

Παπαδόπουλος 2012

Τσιράδα γούπα τσ’ έλα τσιαού (Πήδα το χαντάκι και έλα εδώ) Μισθ.

Μισθί

-Κοτσαν.

Κοτσανίδης 2006

3. Έχω ρίγη Σίλ.

Σίλλη

: Σιτσ̑ιράισα οπ’ κιρυό (Με έπιασε ρίγος από το κρύο) Σίλ.

Σίλλη

-ΚΜΣ-ΛΚ6

ΚΜΣ-ΛΚ6

4. Μτφ., αιφνιδιάζομαι Φλογ.

Φλογητά

Τροποποιήθηκε: 17/01/2026