κατακλείδι (ουσ. ουδ.) κατακλείδι [kataˈkliði] Φάρασ., Φλογ.

Φάρασα, Φλογητά

κατακλείδ' [kataˈklið] Ανακ., Φλογ.

Ανακού, Φλογητά

κατακλεί [kataˈkli] Αραβαν., Μισθ.

Αραβανί, Μισθί

κατακιλεί [kataˈcili] Μισθ.

Μισθί

κατακλείδα [kataˈkliða] Φλογ.

Φλογητά

Πληθ. κατακλείγια [kataˈkliʝa] Αξ.

Αξός

Από το μεταγν. ουσ. κατακλείδιον, το οπ. από το ουσ. κατακλείς = σύρτης. Ο τύπ. κατακλει' με αποβολή του [ð] και αποβολή του άτονου [i].

1. Καθεμία από τις ξύλινες εξοχές στο αλέτρι που ρυθμίζουν το μάκρος του σταβαριού ό.π.τ.

ό.π.τ.

: Φέρ’ το τζ̑υγολόρ κι ένα κατακλείδα να περάσωμ' σο τζ̑υγολόρ’ (Φέρε το ζυγολούρι και ένα κατακλείδι να περάσουμε στο ζυγολούρι) Φλογ.

Φλογητά

-ΙΛΝΕ 812

Κωστάκης 1962

2. Τάκος που στερεώνει τους τροχούς βοϊδάμαξας στον άξονά τους Ανακ.

Ανακού

3. Σύρτης της πόρτας Αραβαν.

Αραβανί

Τροποποιήθηκε: 02/01/2026

κατακόφτω ( ρ. ) κατακόφτω [kataˈkοfto] Φάρασ. Παρατατ. κατακόφτινκα [kataˈkoftiŋka] Φάρασ. Αόρ. κατέκοψα [kaˈtekopsa] Φάρασ. Προστ. κατέκοπ’ [kaˈtekop] Φάρασ. Μτχ. κατακομμένο [katakoˈmeno] Φερτάκ. ...