πετσί
(ουσ. ουδ.)
πετσίν
[peˈtsin]
Σίλ.
πετσί
[peˈtsi]
Ανακ., Γούρδ., Μαλακ., Μισθ., Σίλ., Σινασσ., Φάρασ.
πιτσί
[piˈtsi]
Σινασσ.
Πληθ.
πετσιά
[pet'sça]
κ.α., Μαλακ.
Από το μεσν. ουσ. πετζίον = δέρμα, το οπ. ή από το μεσν. λατιν. pecia, petium (DGE) ή το ιταλ. pezzo (Χατζιδάκις, ΜΝΕ Α΄, σ. 396)
Δέρμα
ό.π.τ.
:
Νταφταριού ντου νταμπάν' τσ̑όδουν μι πετσί
(το κάλυμμα του βιβλίου ήταν από δέρμα)
Μισθ.
-Κοτσαν.
|| Φρ.
Ένι ’στόν τζ̑αι πετσί
(Είναι πετσί και κόκκαλο˙ είναι πολύ αδύνατος)
Φάρασ.
-Λουκ.Λουκ.
'πόμ'νι πετσί καμούγι
(Έμεινε πετσί κόκκαλο˙ το ίδιο)
Σίλ.
-Κωστ.Σ.
|| Παροιμ.
Να φας τα πετσιά σ'
(Να φας τις πέτσες σου˙ έκφραση που δηλώνει συμπάθεια)
Μαλακ.
-Τζιούτζ.
Τροποποιήθηκε: 27/07/2026