Ακαδημία Αθηνών

ΚΕΝΤΡΟΝ ΕΡΕΥΝΗΣ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΔΙΑΛΕΚΤΩΝ ΚΑΙ ΙΔΙΩΜΑΤΩΝ - Ι.Λ.Ν.Ε.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ TΩΝ ΙΔΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ

Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω
σταυρός ( ουσ. αρσ. ) σταυρός [staˈvros] Ανακ., Αραβαν., Γούρδ., Καρατζάβ., Μαλακ., Μισθ., Σατ., Σίλ., Σινασσ., Τελμ., Τροχ., Φάρασ., Φερτάκ., Φλογ. Γεν., Εν. σταυρού [staˈvru] Ανακ., Αξ., Γούρδ., Μισθ., Τζαλ., Τσαρικ., Φάρασ. σταυρος-γιού [stavroˈsʝu] Ουλαγ. Κλητ., Εν. σταυρέ [staˈvre] Αραβαν. Πληθ. σταυρόια [staˈvroia] Μισθ., Τσαρικ. σταυρά [staˈvra] Ανακ. ...
σταύρωμα (ουσ. ουδ.) σταύρουμα [ˈstavruma] Σίλ., Φάρασ. Αρχ. ουσ. σταύρωμα = η περίφραξη με πασσάλους.
1. Η σταύρωση Φάρασ.
2. Τελετουργική κίνηση σχηματισμού σταυρού με το χέρι Σίλ. : Ρε σέλει σταύρουμα τ’ παιρί (δεν θέλει σταύρωμα το παιδί) Σίλ. -Κωστ.Σ.
Τροποποιήθηκε: 28/07/2026
σταυρώνω ( ρ. ) σταυρώνω [staˈvrono] Ανακ., Αξ., Αραβαν. σταυρώνου [staˈvronu] Αξ., Μισθ., Σίλ., Φάρασ. Εν., Παρατατ., γ΄ σταύρωνι [ˈstavroni] Σίλ. σταύρωνκε [ˈstavronce] Φάρασ. σταύρωσα [ˈstavrosa] Αξ., Σίλατ. σταύρουσα [ˈstavrusa] Σίλ. Αόρ., Υποτ. σταυρώσου [staˈvrosu] Ανακ. Μτχ. σταυρουμένους [stavruˈmenus] Μισθ., Σίλ. ...