ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ TΩΝ ΙΔΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ

Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω

χαϊρσούζης ( επίθ. ) χαϊρσούζ [xairˈsuz] Μαλακ., Μισθ., Σινασσ. χαϊρσούζης [xairˈsuzis] Φάρασ. χαερσούζ [xaerˈsuz] Τσαρικ. Θηλ. χαϊρσούζα [xairˈsuza] Φάρασ. ...

χαΐφι (ουσ. ουδ.) χαΐφι [xaˈifi] Τελμ. χαΐφ' [xaˈif] Ανακ. Aπό το τουρκ. ουσ. hayıf = α) κρίμα, ως επιφών. β) βία, αδικία.

Κρίμα, χαμένο : || Ασμ. Χαΐφιν εσύ εποίκες με, χαΐφιν το σον τση νιότση (Εσύ με κατέστρεψες, κατέστρεψες και τη νιότη σου) Τελμ. -Αλεκτ.Άσμ. Χαΐφ' είν' εσέ Καλάνα μου, σην Άdανα γιοφύρι (Χαραμίζεσαι εσύ καλή μου, για να γίνει στα Άδανα γεφύρι) Ανακ. -ΙΛΝΕ 374 Συνών. κρίμα, χαράμι

Τροποποιήθηκε: 31/07/2026

χάκι ( ουσ. ) χάκι [ˈxaci] Μισθ., Σίλ. χάκ͑' [xakʰ] Αραβαν., Μισθ., Ουλαγ., Σεμέντρ., Τροχ., Φάρασ. χάq' [xaq] Φλογ. χάχι̂ [ˈxaxɯ] Σίλ., Φάρασ., Φκόσ. χάχ' [xax] Μισθ., Σεμέντρ., Σίλ., Φλογ. ...