ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ TΩΝ ΙΔΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ

Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω

κεπαζελίκι ( ουσ. ουδ. ) κ̇επ͑εζελίχ̇ι [kʰepʰezeˈlixi] Φάρασ. κ̇α̈π͑α̈ζα̈λίχ̇ι [kʰæpʰæzæˈlixi] Αφσάρ. κεπεζελίχ' [cepezeˈlix] Σινασσ. ...

κεπαζές (επίθ.) κεπαζέ [cepaˈze] Αραβαν. κ͑επ͑εζές [kʰepʰeˈzes] Σινασσ., Φάρασ. κ͑α̈́π͑α̈ζα̈́ς [kʰæpʰæˈzæs] Αφσάρ. Θηλ. κ͑επ͑εζού [kʰepʰeˈzu] Φάρασ. κ͑α̈́π͑α̈ζού [kʰæpʰæˈzu] Αφσάρ. Από το τουρκ. επίθ. kepaze, όπου και διαλεκτ. τύπ. kepeze = α) ξεδιάντροπος, ξεφτιλισμένος β) αστείος, γελοίος.

Γελοίος ό.π.τ.

Τροποποιήθηκε: 06/01/2026

κεπέκι ( ουσ. ουδ. ) κ͑επ͑έκι [kʰeˈpʰeci] Τσουχούρ., Φάρασ. κ͑επέκ' [cheˈpek] Ανακ., Αξ., Δίλ., Ουλαγ., Σεμέντρ., Τροχ., Φάρασ. κεπέτσ̑' [ceˈpetʃ] Μισθ. κα̈πα̈́κι [cæˈpæci] Αφσάρ. κα̈πα̈́τσ' [cæˈpæts] Μισθ. ...