ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ TΩΝ ΙΔΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ

Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω

κούπα(1) (I) ( ουσ. θηλ. ) κούπα [ˈkupa] Αραβ., Μαλακ., Μισθ., Σίλ., Σινασσ., Φάρασ., Φλογ. ...

κούπαλλαϊ (επίρρ.) κούπαλλαϊ [ˈkupalai] Μισθ. κούπαλλα [ˈkupala] Αξ., Τροχ. Από το επίρρ. κούπα και το ουσ. αλλάγι, όπου και τύπ. αλλάι. Πβ. δεξιάλλαϊ.

1. Μπρούμυτα ό.π.τ. : Πηάζουμι τρία τέσσερα ασκελήμες, ρίφτουν κουπαλλάι (Με πάνε τρία τέσσερα βήματα, με ρίχνουν κάτω μπρούμυτα) Μισθ. -ΙΛΝΕ 755 Έπεσεν κούπαλλα (Έπεσε μπρούμυτα) Αξ. -ΙΛΝΕ 1555 Γι̂βαρλάντ’σεν, έπεσεν κούπαλλα (Κυλίστηκε, έπεσε μπρούμυτα) Τροχ. -ΙΛΝΕ 1556 Συνών. κούπα :1, μύτικα

2. Ανάποδα Μισθ. : Χέκι ντου κούπαλλαϊ τσι έλα τσ̑αού (Βάλ’ το ανάποδα και έλα εδώ) Μισθ. -Κοτσαν. Συνών. αβίς, ανακούπα, κούπα :3, ντεβρέδια

Τροποποιήθηκε: 02/06/2026

κουπέ ( ουσ. ) κουπέ [kuˈpe] Μαλακ. κιουπά [cuˈpa] Μισθ. κουπές [kuˈpes] Φάρασ. Πληθ. κουπέδια [kuˈpeðʝa] Ανακ., Μαλακ., Φλογ. κ͑ουπάδα [kʰuˈpaða] Κίσκ. ...